Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2012

Ένας ξεχασμένος μικροπωλητής

Αρχικά θα ήθελα να διατυπώσω την άποψη ότι τα όσα συμβαίνουν στο κέντρο της Αθήνας με το κυνήγι των μεταναστών (μικροπωλητών και όχι μόνο) ελάχιστη σχέση έχουν με τους μικροπωλητές ή τους μετανάστες αλλά, κατά την άποψη μου πάντα, αποτελούν μια προσπάθεια του δήμου, της νέας συγκυβέρνησης και της αστυνομίας να δημιουργήσουν ένα κλίμα τρομοκρατίας στη πόλη και παράλληλα να τη μετατρέψουν σε Mall. Οι μετανάστες (όπως και οι αναρχικοί/εξαρχιώτες) είναι απλά τα εύκολα θύματα. Δείτε και εδώ.

Παρόλα αυτά νομίζω ότι θα είχε ενδιαφέρον να μιλήσουμε για το ίδιο το παρεμπόριο. Ένα θέμα μάλλον ταμπού για τους προοδευτικούς (ας μου επιτραπεί ο όρος) ανθρώπους καθώς από τη μία οφείλουν να καταδικάσουν αυτό και την ακραία εκμετάλλευση που ενέχει αλλά παράλληλα καταλήγουν να το ανέχονται καθώς αποτελεί έσχατο μέσο επιβίωσης για τους ίδιους τους εκμεταλλευόμενους.

Πριν από όλα αυτά όμως ας παρακολουθήσουμε ένα video ντοκουμέντο που δείχνει πως οι μαύροι μικροπωλητές πουλάνε τα προϊόντα τους στην Ομόνοια:





Η κατάσταση παρουσιάζεται φυσικά ωραιοποιημένη. Φαντάζομαι η αστυνομία δεν θα ήταν τόσο επιεικής, ειδικά αν κρίνουμε από τις σημερινές της τακτικές που θυμίζουν παρακράτος ή μαφία (κουκουλωμένοι ασφαλίτες, πτυσσόμενα γκλοπ, λοστοί, δακρυγόνα, πολύ ξύλο, πούλημα προστασίας). Επίσης φαντάζομαι ούτε οι έμποροι θα ήταν τόσο καλοκάγαθοι όσο αυτός στην ταινία. Τουλάχιστον για το σήμερα ξέρουμε ότι δεν είναι έτσι. Οι λαθρέμποροι βάζουν τους μικροπωλητές να προπληρώνουν το εμπόρευμα και το περιθώριο κέρδους που τους αφήνουν είναι ψίχουλα.

Παρότι ωραιοποιεί και διακωμωδεί τη κατάσταση (ή μάλλον ακριβώς γι αυτό το λόγο) το συγκεκριμένο απόσπασμα από το "Κάτι να καίει" του 1964 μπορεί μας οδηγήσει σε πολύ χρήσιμα συμπεράσματα.

Γίνεται αντιληπτό ότι το παρεμπόριο δεν το έφεραν οι μαύροι όπως αρέσκονται να λένε διάφοροι ρατσιστικοί κύκλοι. Το παρεμπόριο υπήρχε και θα υπάρχει σε κάθε περίοδο οικονομικής ανέχειας των πωλητών αλλά κυρίως των αγοραστών. Οι άνθρωποι αυτοί (είτε λέγονται κινηματογραφικός Βουτσάς είτε Ahmet - καμία σημασία δεν έχει) καταλήγουν μικροπωλητές όχι από επιλογή με σκοπό να γίνουν πλούσιοι αλλά για να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες ( "Τι τρώμε, τι τρώμε;" αναρωτιέται χαρακτηριστικά η Βλαχοπούλου στη ταινία ).

Να θυμίσω ότι οι ταινίες όσο φανταστικές και να είναι μιμούνται τη πραγματικότητα. Το 1961 ήταν η χρονιά που μετανάστευσαν οι περισσότεροι έλληνες στο εξωτερικό και μέχρι το 1966 η μετανάστευση συνέχιζε να είναι εξαιρετικά υψηλή. Σήμερα βλέπουμε ότι αρχίζει να διαμορφώνεται μια παρόμοια κατάσταση. Πολλοί με καταγωγή από Βαλκανικές χώρες επιστρέφουν εκεί ενώ οι μετανάστες από την Ασία και την Αφρική συνωστίζονται στα λιμάνια ψάχνοντας διαφυγή στην Ευρώπη ενώ κάποιοι ασιάτες (Πακιστάν π.χ.) κάνουν αιτήσεις για να επαναπατριστούν. Οι έλληνες ως προνομιούχοι δυτικοί τους δίνεται η δυνατότητα να φύγουν για τη Δυτική και Κεντρική Ευρώπη χωρίς εμπόδια ενώ αυξανόμενες είναι οι αιτήσεις για Αμερική και Αυστραλία. Συμπεραίνουμε έτσι ότι στις περιόδους υψηλής ανεργίας και ανέχειας εκ των πραγμάτων θα αναπτυχθεί το παρεμπόριο και δεν είναι κάποιο μυστηριακό έθιμο της Ανατολής. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να σας θυμίσω και τις παρααγορές ληγμένων προϊόντων που ξεφυτρώνουν στις ΗΠΑ αλλά και στις μεγάλες Ευρωπαϊκές πόλεις (και στην Αθήνα). Όσο λοιπόν υπάρχουν άνθρωποι διαθετιμένοι να αγοράσουν προϊόντα στη μαύρη αγορά καθώς η κανονική δεν μπορεί καλύψει τις ανάγκες τους τόσο θα υπάρχουν άνθρωποι διατεθιμένοι να τα πουλήσουν και καμία μορφής καταστολής δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό.

Οι ομοιότητες του τότε με του τώρα είναι πολλές αλλά μήπως προσέξατε και κάτι άλλο ; Πως παρουσιάζονται οι μικροπωλητές στη ταινία, μια διάσημη mainstream ταινία της εποχής, και πως παρουσιάζονται στα σημερινά mainstream δελτία ειδήσεων και εφημερίδες ; Πως φτάσαμε από τον συμπαθή κωμικό που ισχυρίζεται ότι "δουλεία είναι! κλέβουμε κανένανε;" στον μισητό λαθρομετανάστη μικροπωλητή που φταίει για τη πτώση του τζίρου σε ολόκληρη την Αττική (αν όχι σε όλη την Ελλάδα) ;

Θα μπορούσα να γράψω πολλά γι αυτό αλλά τόσο καλά όσο η παρακάτω εικόνα του Αntistachef δεν πρόκειται να το θέσω:





Στο δια ταύτα λοιπόν. Επιλογή μας δεν είναι αν θα υπερασπιστούμε το εμπόριο ή το παρεμπόριο. Επιλογή μας είναι να αντισταθούμε επειγόντως ενάντια σε όλους αυτούς που μας καταστρέφουν το παρόν και το μέλλον και να διεκδικήσουμε το δικαίωμα μας σε μια αξιοπρεπή ζωή. Επιλογή μας είναι να χτίσουμε ένα δίχτυ κοινωνικής προστασίας και να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο ώστε να μη μείνει κάνεις από εμάς μόνος του στη κρίση είτε γεννήθηκε εδώ είτε όχι. Επιλογή μας είναι μέσα από την αλληλεγγύη να αναζητήσουμε τις δομές εκείνες που θα ικανοποιούν τις δικές μας ανάγκες, που θα φέρουν την ισότητα και την ελευθερία, που θα μας επιτρέψουν να πάρουμε τη παραγωγή στα χέρια μας ισότιμα. Ούτε εμπόριο ούτε παρεμπόριο, ας φτιάξουμε το δικό μας παιχνίδι.
 υγ. Στη προεκλογική του εκστρατεία ο δήμαρχος Καμμίνης ψαρεύοντας αριστερούς ψήφους είχε στο πρόγραμμα του τη δημιουργία ειδικής αγοράς που θα οδηγούσε και στον τερματισμό της καταστολής...

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2012

Οι μπάτσοι, ο Παπαδήμος και εμείς

Τον τελευταίο καιρό έχουμε αρχίζει να βιώνουμε τι σημαίνει συγκυβέρνηση των δύο μεγάλων κομμάτων μαζί με ΛάΟΣ και με τεχνοκράτη πρωθυπουργό Έχουμε αρχίσει να νιώθουμε στο πετσί μας πως μικραίνουν τα όρια της δημοκρατίας στη μνημονιακή Ελλάδα. Η δημοκρατία, τα δικαιώματα θυσιάζονται με λαμπρότητα προς κατευνασμό των "αγορών" παρέα με τους μισθούς μας...


Είναι πλέον γεγονός ότι η Αθήνα είναι μια μπατσοκρατουμενη πόλη. Όχι μόνο σε μέρες διαδηλώσεων αλλά καθημερινά. Όχι με αστυνομικούς της γειτονιάς αλλά με μπάτσους: κουκουλοφόρους ασφαλίτες, πάνοπλους ΜΑΤάδες, ΔΕΛΤάδες σερίφηδες κυκλοφορούν και τραμπουκίζουν.

Στην αρχή χτυπάνε εύκολους στόχους: Σκούπες στα Εξάρχεια με σπάσιμο μαγαζιών εκεί και συλλήψεις στο σωρό. Συλλήψεις αναρχικών που κάνουν παρεμβάσεις για συντρόφους τους σε ραδιοσταθμούς , παρά την αντίθετη (προς τις συλλήψεις) γνώμη των ίδιων των υπευθύνων του σταθμού, με αστείες κατηγορίες όπως "εκθείαση εγκληματικών πράξεων" και "πρόσκληση προς διέγερση".

Ένας ακόμα εύκολος στόχος οι μετανάστες. Στην αρχή οι μικροπωλητές για να καταπολεμηθεί υποτίθεται το παρεμπόριο αν και όλοι ξέρουμε ότι τα εμπορεύματα οι πωλητές τα προπληρώνουν και έτσι οι λαθρέμποροι από τις εφόδους όχι μόνο δεν πλήττονται αλλά τους συμφέρει κιόλας γιατί αναγκάζονται οι μικροπωλητές να ξαναγοράσουν εμπόρευμα (που μερικές φορές είναι το ίδιο με αυτό που τους πήρε η αστυνομία).

Στην συνέχεια όλοι οι μετανάστες. Τους αρπάζουν με βια από τα λεωφορεία ή τους δρόμους απλά επειδή είναι μαυριδεροί. Τους δέρνουν, τους βάζουν φυλακή για λίγο καιρό όπου τους ξαναδέρνουν και μετά τους αφήνουν. Κάποιοι λίγοι απελαύνονται πίσω στα κολαστήρια χώρες τους ενώ οι περισσότεροι παραμένουν εγκλωβισμένοι σε μια χώρα που δεν αντέχουν και μαζεύονται στα λιμάνια προσπαθώντας να φύγουν για την Ευρώπη.

Έχει γεμίσει πλέον η Πατησίων από ασφαλίτες ή όπως λέγανε οι παλιοί "μυστικούς" να κυνηγάνε αναρχικούς και μετανάστες για να κοιτάμε οι υπόλοιποι να μαθαίνουμε. Να μαθαίνουμε ότι τώρα πια κανείς δεν θα σηκώνει κεφάλι. Να μαθαίνουμε να τρομάζουμε στη θέα τους. Μαινόμενοι πετάγονται από βαν χωρίς διακριτικά για να χτυπήσουν ότι βρουν και αναρωτιέσαι αν πρόκειται για αστυνομικούς ή νεοναζί. Προκαλούν τους φοιτητές του παρακείμενου πανεπιστημίου που αντιδρούν στις επιθέσεις τους κραδαίνοντας τα πτυσσόμενα γκλοπ τους. "Το άσυλο τελείωσε ρε μουνιά - θα μπούμε μέσα σε λίγο να τα πούμε". Ο επόμενος στόχος ήδη φαίνεται στον ορίζοντα.

Εκβιασμοί, απειλές, συλλήψεις, ξύλο, συκοφαντία. Οι εποχές δεν επιτρέπουν πολυτέλειες όπως η δημοκρατία. Και απέναντι από τη ΓΑΔΑ στην Αλεξάνδρας μπορεί κανείς να δει τους ασφαλίτες να αράζουνε χωρίς περιστολές πια. Και οι σειρήνες κατ εντολήν της διεύθυνσης πάντα ανοιχτές...


Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους,
δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος.

Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές
δεν φώναξα,
γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής
Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους,
ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος.
Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό,
δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός.

Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα,
αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου.
B.Brecht